روان‌درمانی یک درمان مشارکتی و مبتنی بر رابطه بین درمانجو و روان‌درمانگراست. رابطه ی درمانی قرار است یک محیط دربرگیرنده و امن فراهم کند تا شما بتوانید از هرآنچه در درونتان هست و نیاز دارید با روان‌درمانگرتان گفت و گو کنید. شما و روانشناستان با همکاری یکدیگر تلاش میکنید که افکار احساسات و الگو‌های تکرار‌شونده در زندگیتان را کاوش کنید و با حل و فصل تعارض‌ها و گره‌های درونی بتوانید زندگی لذت‌بخش تری را تجربه کنید.
رهایی از بار سنگین آسیب‌های گذشته در درون شما ظرفیتی ایجاد میکند تا اشتیاق و علاقه‌مندی خودتان را در زندگی دنبال کنید. زمانی که با روا‌ن‌درمانگرتان درباره‌ی روابطتان صحبت میکنید، در حال پردازش کردن و هضم کردن گره‌های عاطفی خود در دل رابطه درمانی هستید. چنین تجربه ای رشد‌دهنده است و به مرور زمان به شما کمک میکند تا عشق و دلبستگی امن‌تری را در روابط عاطفی و بین‌فردی خود تجربه کنید.
روان‌درمانی برای همه فارغ از سن و جنسیت میتواند مفید باشد، و بر خلاف تفکر رایج تنها برای موارد شدید نیست. چه بسا بسیاری از موارد شدید ابتدا نیاز به مداخلات روانپزشکی و سپس به رواندرمانی نیاز دارد.
ما هرچقدرهم برای شروع درمان میل و اشتیاق داشته باشیم، مقاومت هم خواهیم داشت. اعتماد به یک درمانگر جدید و شروع درمان گاهی سخت است. گاهی دلمان میخواهد از مواجه شدن با مسائل‌مان اجتناب کنیم و وجودشان را انکار کنیم. اما در هر نقطه ای که هستید، شروع به صحبت کردن میتواند از بغرنج‌تر شدن مشکلات و آسیب‌ها پیشگیری کند. دلایل هر فرد برای جستجوی درمان متفاوت است اما اگر احساس میکنید اشتیاق یا انگیزه ای، درد یا رنجی، و یا سوال و یا کنجکاوی‌ای درباره‌ی خود و زندگیتان دارید این میتواند زمان مناسبی برای شروع درمان باشد. همه‌ی ما به فضاهای امن خود نیاز داریم که در آن بتوانیم، بودن اصیلمان را تجربه کنیم و آزادانه صحبت کنیم. اتاق درمان میتواند این فضا باشد…

 به قلم مینا اسفندیاری